Door: Bert Oldenburger - Foto's: Ronald Oldenburger- 11 juni 2019 13:28

Harm Wolters de laatste der WKE Mohikanen overleden

Harm Wolters, vanaf de oprichting van WKE in 1966, met hart en ziel betrokken bij zijn voetbalclub WKE, is op 2e Pinksterdag  ‘s morgens om 4.00 uur, na een zeer kort ziekbed, overleden.

Ik ontmoette Harm voor het eerst in februari 1974. Ik had net bekend gemaakt dat ik als voetballer zou stoppen bij FC Groningen en terug zou keren naar Emmen, toen de deurbel rinkelde aan de Rembrandt van Rijnstraat 67 in Groningen. Toen ik de deur opende stonden daar Grote Geert, Jan (rood)en Harm. Ze deden zoals ze gewend waren de schoenen uit en kwamen binnen met de vraag of ik komend seizoen speler/trainer wilde worden van WKE. Na afloop van het gesprek kwamen we overeen dat ik het seizoen 1974/1975 trainer/speler zou worden van WKE. Ik had echter 1 voorwaarde, ik wilde een leider hebben die van het kamp kwam en van de hoed en de rand wist wat er allemaal speelde op het kamp. Harm werd toen mijn leider aan de kant en op basis van gelijkwaardigheid.

Vanaf dat moment is er een grote vriendschap ontstaan tussen ons tweeën, die geduurd heeft tot aan zijn overlijden gisteren. Harm was de man die de ploeg bij elkaar hield. Als ik als trainer een keer een akkefietje had met een speler, bijvoorbeeld omdat die boos was omdat hij was gewisseld en niet meer wilde spelen, kwam Harm in de week naar mij toe met de vraag, zal ik even naar hem toe gaan? Dan zei ik prima, maar ik zei dan ik weet er niets van hè. Zodoende kon ik de strenge trainer uithangen en lijmde Harm de situatie. Na 4 jaar verliet ik WKE in 1978 om voor Hunso uit mijn dorp Exloo te voetballen. Af en toe hadden we nog contact.

Op een zaterdag in oktober 1999 reden mijn vrouw en ik over de Odoornerweg langs de Sluisvierweg en zagen het bord a.s. zondag WKE-Wolvega. Mijn vrouw (die haar mooiste tijd bij WKE heeft beleefd) zei, zou je hier nog wel eens een keer trainer willen worden? Ik zei, nee dat is voorbij, ofschoon, ze staan met 1 punt uit 3 wedstrijden onder aan en als ze zondag verliezen dan weet je het nooit. WKE verloor die zondag met 1-0 van Wolvega.

De dinsdagavond daarop ging bij mij de telefoon, ik nam op en ik hoorde, met Arm (Harm zei nooit de H voor zijn naam), zodoende wist ik ook direct wie het was. Na een poosje op en neer gepraat te hebben hoe het met ons ging, zei hij, maar daar bel ik niet voor. Ik zei dat dacht ik al. Hij zei wij hebben helaas onze trainer vanavond moeten ontslaan en nou had ik gedacht dat…. Ik liet hem niet uitpraten en zei: Het is goed Harm, want als Harm mij zoiets vraagt kan ik niet weigeren. Hij zei, nou dan moet je donderdag komen en dan praten we verder, maar ik moet je er bij zeggen dat de helft van de selectie achter de huidige trainer staat en dat zijn niet de minste voetballers en niet onder een andere trainer willen spelen. Ik zei dat zien we dan donderdag wel. Uiteindelijk is dat in goede banen geleid en zijn we in de loop van het seizoen van de laatste plaats opgeklommen tot de 2e plaats en speelden we nacompetitie.

Verder wil ik nog 1 memorabel moment aanhalen wat karakteriserend was voor de WKE-man Harm Wolters. Bij een groot toernooi in Zuidlaren speelde daar ook een ploeg uit Harkema. Een aantal supporters van Harkema kwamen al aangeschoten uit de bus en gedurende het toernooi werden ze steeds vervelender en daagden anderen uit. Op een bepaald moment sloeg de vlam in de pan en begon een vechtpartij tussen Harkema en WKE supporters. En wie stond daar als enige midden in de kluwen van de supporters om ze uit elkaar te halen met gevaar voor eigen leven? Harm Wolters, 68 jaar oud en onwrikbaar als een reus en voorkwam daardoor erger in het belang van WKE. Hiermee dwong hij groot respect af bij vriend en vijand.

Harm was altijd op het veld te vinden. Hij sloeg geen wedstrijd en geen training over. Ook was hij altijd bij zijn kleinkinderen te kijken, waar ze ook speelden. En ondanks dat hij genoten heeft van het oude WKE dat landskampioen is geworden, was hij blij en trots op het nieuwe WKE ’16, dat onlangs met ”eigen” jongens naar de 2e klasse promoveerde.

Harm is 77 jaar geworden en we wensen zijn vrouw Willie, kinderen en kleinkinderen veel sterkte toe.

En Harm, vaarwel mijn vriend, ik zal je nooit vergeten.